Müttefikler Çanakkale Boğazı’nı geçemeyeceklerini ancak 18 Mart’ta ağır bir yenilgiye uğradıktan sonra anladılar. Bunun için çıkarma yaparak karadan hücuma karar verdiler ve kara hücumuna Ruslar‘ın da katılmasını uygun gördüler.
Bir süredir için için kaynayan Balkanlarda savaş nihayet patladı. Bağımsızlığını yeni kazanmış, Balkan devletleri Makedonya‘yı paylaşmak için bir fırsat arıyorlardı. Osmanlı Devleti‘nin içinde bulunduğu siyasi ve ekonomik krizler onlara bu fırsatı vermiş oldu. Trablusgarp savaşı, ordunun ikiye ayrılması ve Rusya’nın Balkanlarda savaşa asla müsaade etmeyeceğine dair yalan teminatına aldanarak Rumeli’de en iyi 120 taburunu terhis etmesi, Türkler’in Balkan devletlerine adeta elleriyle sundukları bir fırsat sayıldı.
Osmanlı Devleti‘ne 23 Eylül 1911 günü bir nota veren ve sudan bahanelerle Trablus ve Bingazi‘nin kendisine verilmesini isteyen İtalya, daha notanın cevabını almadan 29 Eylül’de savaş ilân etmiştir. Savaşa gelip dayanan Türk-İtalyan anlaşmazlığının sebebi, İtalya‘nın Libya‘yı sömürge edinmek istemesinden başka bir şey değildir.
İtalyanlar, Ekim’in ilk günlerinde Libya‘ya asker çıkardılar. Savunma gücü bulunmayan Trablus, Bingazi, Tobruk, Derne ve Hums şehirleri şiddetli top ateşinden sonra işgal edildi. Bu şehirlerde bulunan bir avuç Türk askeri kıyılardan içeri çekilerek yerli halka birleştiler ve İtalyanların ilerlemesini durdurdular, İtalyanlar, durmadan takviye almalarına ve en modern silahlarla donatılmış olmalarına rağmen kıyılardan içeri girememişlerdir.
Ruslarla Japonlar arasındaki gerginlik artarak savaşa dönüşmüş bulunuyor. Önce deniz harekâtına girişen ama bunda bir başarı elde edemeyen Ruslar, kara savaşlarında kesin sonuç alacaklarını iddia ediyorlar.
