Konular

General Kornilov’un başarısız darbe girişiminin daha sonralarında, Kerenskiy, “Kornilov’un darbesi olmasaydı, Lenin de ol­mazdı” diyecekti. Gerçekten, darbenin başarısız olması, siyasi durumu radikal bir şekilde altüst etmiş, Kornilov’u açık­ça destekleyen Kadetler, gözden düşmüş­tü. Temmuz günlerinden sonra, bütün si­yasi grupların tükenmiş gözüyle baktığı Bolşevizmin yükselişi, gizli kalmış iki olayı ortaya çıkartı: kitlelerin radikalleşmesi ve geleneksel kurumların iflası.

Tıpkı, Nisan ayında olduğu gibi, savaş, 1917 sürecinin en kritik anı olan, 3 ve 4 Temmuz günlerinin de katalizörlüğünü yapmıştı. Almanların karşı saldırısı ve Kerenskiy‘nin Ukrayna Radası ile imzaladığı antlaşmadan hoşnut kalmayan Kadet De­mokrat Partili bakanların istifa haberi üze­rine, Bolşevikleri destekleyen ve cepheye gönderilmekten yüksünen birkaç Petrog­rad alayı, ayın 2’sinde bir ayaklanma dü­zenlemeyi kararlaştırmıştı.

Barış konusunda başarısızlığa uğrayan hükümet, savaş konusunda da pek parlak durumda değildi. Birliklerin moralini yükseltmek umuduyla cepheyi dolaşan yeni Savaş Bakanı Aleksandr Kerenskiy’nin efsanevi hitabet yeteneğine rağ­men, İtilaf devletlerinin, sene başından beri beklediği büyük Rus taarruzu (18 Haziran 1917) ilk baştaki birkaç başarı­dan sonra, araç-gereç ve cephane yeter­sizliği nedeniyle hezimete uğramıştı.

Sovyet, savaşa devam edilip edilmeme­si sorunuyla ilgili olarak, 14 Mart 1917’de, ba­rışçı ütopyayla “devrimci savunmacılık” anlayışlarının birbirine yaklaştığı bir metni (Tüm Dünya Halklarına Çağrı) onaylamıştı.

Geçici hükümet , ekonomik ve toplum­sal düzeni altüst etmeyi değil, yapısal re­formları gerçekleştirme görevini Kurucu Meclis’e bırakarak, yalnızca kurumları iyileştirmeyi ve savaşı kazanmayı hedef­lemekteydi .