İlk Osmanlı Anayasası (Kanunuesasî) gerçek anlamda meşrutî bir yapı kuramamış, daha çok, halife-sultanın haklarını halka ve meclise karşı koruma niyetinin bir ifadesi olmuştu. Önemli yanı, seçkinlerden gelen baskılar sonucu kabul edilen bir anayasa ve imparatorluğun da ilk anayasası olmasıydı. Eksik de olsa, insan haklarını topluca ele alması ve parlamento deneyini başlatması, bir anlam taşıyordu.
Ekonomik ve sosyal sorunlara eklenen siyasi istikrarsızlıklar, dış müdahaleler ve nihayet 1870’ten sonra yeniden beliren keyfi ve baskıcı yönetim, anayasacı veya meşrutiyetçi bir akımın doğuşuna zemin hazırladı.
1876 yılında Kanuniesasi’nin padişah tarafından kabulü ve ilanı Birinci Meşrutiyet’in de başlangıcı oldu. Ancak Kanuniesasi gerçekten meşruti ve anayasal bir sistem getirmiş değildi.
İstanbul on günden beri büyük bir kargaşa içindedir. İkinci Meşrutiyet‘in ilânından beri devam eden siyasî çalkantılar, Nisan ayında doruklara ulaşmış bulunuyor. Siyasi suikastler sonunda İsmail Mahir Paşa ile iki gazeteci (Ahmed Saim ve Hasan Fehmi) öldürüldüler.
